Archiveren van File-based video data

Inleiding

Nu meer en meer camera's file-based gaan werken verdwijnen de vertrouwde videotapes langzamerhand. Videotapes worden vervangen door solid-state geheugen zoals SxS en P2 kaarten. Ook in de filmwereld zie je hetzelfde gebeuren: de zeer populaire Red One filmcamera gebruikt solid-state geheugen (Compact Flash, Hardeschijf) en geen film.

Op het gebied van editing is dit natuurlijk al langer gaande: ieder NLE systeem werkt met hardeschijven waar video vanaf tape op wordt ingeladen of op wordt overgekopieerd bij het gebruik van file-based media.

De meeste mensen bewaren al deze file-based media op harde schijven. In het geval van SxS kaarten met XDCAM EX materiaal of P2 kaarten met DVCPRO materiaal betekend dat dus dat de inhoud van deze kaarten wordt overgekopieerd naar een hardeschijf (of liever twee voor de zekerheid). De kaarten zelf worden uiteindelijk gewist en opnieuw gebruikt omdat deze te duur zijn om ze als tape te gebruiken. Tape heeft namelijk het voordeel dat de prijs per minuut video laag genoeg was om eenmaal geregistreerde tapes gewoonweg te bewaren.

De omschakeling van het werken met tape naar het werken met bestanden zorgt er dan ook voor dat veel klanten "de kast met tapes" gaan vervangen voor "de plank met hardeschijven", en zo dus hun materiaal bewaren.

Wat veel mensen zich echter niet realiseren is dat dit een riskante manier is om hun o-zo-waardevolle video (langduring) te bewaren...
 

Hardeschijven - waarom niet?

Op het eerste gezicht lijkt het misschien dat hardeschijven prima geschikt zijn voor de opslag van file-based video door de voor de hand liggende voordelen:

	Goedkoop in aanschaf (lage prijs per GB)
	Algemeen verkrijgbaar
	Eenvoudig aan te sluiten en te gebruiken

Aan het gebruik van hardeschijven kleven echter ook een aantal belangrijke nadelen, welke ze ongeschikt maken voor het betrouwbaar opslaan en bewaren van videomateriaal:

	Iedere hardeschijf gaat een keer stuk: dit kan na 1 week zijn maar ook na 5 jaar. Het lastige hieraan is dat je dus niet weet wanneer dit zal gebeuren, en dat dit zelfs bij een nieuwe schijf al kort na aanschaf kán gebeuren.
	Een hardeschijf is fragiel: het laten vallen van een schijf kan al voor een defecte schijf zorgen. Tevens kan de electronica defect raken of kan er een mechanisch defect optreden (bijv. beschadigde leeskop).
	Een hardeschijf is onbetrouwbaar voor langdurige opslag: er bestaat gevaar voor het onleesbaar worden van data na 1-5 jaar op de plank te hebben gelegen (door degradatie magnetische opslaggebieden). Ook bestaat er risico op verschillende mechanische defecten zoals een schijfmotor welke vast is gaan zitten door uitgedroogd lagervet.
	Een hardeschijf bevat veel meer data in vergelijk met een videotape: een schijf van 1TB kan bijv. de inhoud van 70 HDV tapes van 60 min. bevatten. Dit betekend dat bij uitval in één keer 70 uur materiaal verloren gaat! De immense opslagruimte maakt het uitvallen van een schijf door bovenstaande oorzaken vele malen erger dan het verlies van één enkele tape.

Door bovenstaande redenen is het daarom ook af te raden om hardeschijven te gebruiken voor betrouwbare langdurige opslag van data.

Om toch een oplossing voor dit probleem te vinden kunnen we kijken naar wat de IT industrie doet. Zij hebben immers al veel langer te maken met dit probleem.

In de IT industrie worden over het algemeen dan ook géén hardeschijven gebruikt voor de langdurige opslag van data. Wat daar wel wordt gebruikt lijkt voor de video industrie alleen een nogal vreemde keuze op het eerste gezicht!

Lees verder op de volgende pagina